Öncelikle belirtmek isterim ki bahsedeceğim konular travmaya birincil dereceden maruz kalmış kişiler için değil. Ancak toplumsal etkiyle ikincil dereceden maruz kalma durumu için geçerli. Birincil maruziyet durumunda ya da geçmeyen yoğun korku/kaygı durumları için lütfen uygun bir kurumdan psikolojik destek talebinde bulununuz.
Böyle kötü anlarda, yetişkinler olarak bizler kaygılarımızla başa çıkmakta zorlanırken, haber alma telaşındayken bazen çocukları unutabiliyoruz. Olup bitene anlam veremeyen çocuklar, etrafında en güvendiği yetişkinler olan ebeveynlere bakıp gerginliğinizi gördüğünde demek ki korkmalıyım, kötü bir şey var diyerek kendini tehlike altında hisseder.
Önce ebeveynler sakinleşmeli
Önce kendinizle ilgilenerek, kaygılarınızla başa çıkabileceğiniz şeyleri bulmaya çalışın. Bu süreçte konuşmak iyi gelebilir, ancak çocukların duymadığına emin olduğunuz şekilde yapmaya çalışın. Fısıldaşmaları anlamadıklarını düşünebilirsiniz ancak ortamdaki belirsizlik onları daha da kaygılandıracaktır.
Çocuğa verilecek en önemli mesaj “sen güvendesin ve ben seni koruyacağım”dır. Bizlerin olduğu gibi onların da kendini güvende hissetmeye ihtiyaçları var. Bu yüzden yaşananları sizinle konuşabileceklerini bilmeleri önemlidir.
Medya, sosyal medyadan uzaklaştırılmalı
Travmatize edici görüntüleri görmelerini engelleyecek önlemler almaya dikkat etmek gerekir.
7 yaşından küçük çocukları da medyadan mümkün olduğunca uzak tutmakta yarar vardır. Arka planda çalışan televizyonu görmediğini düşünebilirsiniz ancak televizyonda olanları ve tepkilerinizi takip ediyor oluyorlar
Daha büyük çocukları medyadan uzak tutsanız da okul, arkadaş çevrelerinden olanlarla ilgili bilgi sahibi olacaktır. Çocuğun ne bildiğini öğrenmeye çalışarak, yaşına uygun şekilde olanlarla ilgili az ve öz bilgiler vermek gerekir. Bununla beraber duygularını kabul edip kendi duygularınızı da onunla paylaşabilirsiniz.
Çocuğunuz fazla etkilendi ya da tetiklendiyse destek almak için iletişime geçebilirsiniz.